William Blake PDF

William Blake PDF

Blake groeide op in een william Blake PDF en onconventioneel middenstandsgezin in Londen. Zijn vader James was van Ierse afkomst en heette eigenlijk O’Neill.


Figure majeure du mouvement romantique, le britannique William Blake (1757-1827) fut à la fois peintre, dessinateur, graveur et poète. L’artiste s’attachant à illustrer lui-même son Œuvre littéraire, les textes de Blake se développent suivant les lignes de ses gravures et dessins hallucinés, et deviennent, dès lors, de véritables enluminures. Inspiré des thèmes bibliques et prophétiques (Proverbes de l’Enfer, L’Évangile éternel, Les Portes du Paradis, etc.), l’art de Blake mélange
subtilement la modernité de son époque et de la révolution romantique au classicisme des thèmes qu’il explore. Doté d’un imaginaire et d’une originalité sans égal, l’artiste joua de la diversité des médiums afin d’extérioriser, au mieux, les démons qui le hantaient et de plonger, ainsi, le spectateur ou le lecteur dans une profonde mélancolie. C’est toute la vie et l’art de cet artiste incontournable, qu’Osbert Burdett met en lumière au fil des pages de cette monographie.

Op veertienjarige leeftijd ging hij in de leer bij de graficus James Basire. Deze liet hem schetsen en tekeningen maken van Westminster Abbey en andere oude kerken in Londen. In die tijd onderging hij de invloed van de gotiek. Toen hij 21 was, werd hij toegelaten tot de Royal Academy. Hoewel zijn mystieke inslag leidde tot met veel symboliek beladen en vaak duister werk, waarin hij een eigen mythologie ontwikkelde, verscheen in 1789 zijn Songs of Innocence met eenvoudige lyrische gedichten.

In 1794 werd hier in een heruitgave Songs of Experience aan toegevoegd. Zijn belangrijkste prozawerk, met gravures, The Marriage of Heaven and Hell ontstond in 1790. In dit werk uit zich zijn verlangen naar vrijheid. In 1794 maakte hij het schilderij ‘The Ancient of Days’. De techniek die Blake gebruikte was reliëfetsen met waterverf. Het werk wordt bewaard in het British Museum in Londen.

Uit het werk van Blake blijkt dat hij de verbeelding belangrijker vindt dan de rede. Blake plaatste vraagtekens bij alle heersende waarden van zijn tijd, op het gebied van kunst, religie en filosofie. Zijn poëzie loopt vooruit op de grote veranderingen die zouden komen: het loslaten van de conventies van de 18e eeuw. Zijn moeilijke mystieke gedichten worden weinig gelezen.

Wellicht kon hij in de werken geen goede uitdrukkingsvorm vinden voor zijn ideeën. In de kortere gedichten weet hij zich echter volkomen open te stellen voor de lezer. William Blake stierf in 1827 en werd begraven op Bunhill Fields in Londen. Zijn bekende regel « And did those feet in ancient time » werd gebruikt voor het nummer God Song van het Bad Religion-album Against the Grain. Zijn uitspraak « The road of excess leads to the palace of Wisdom » werd het credo van de Amerikaanse rockgroep The Doors, met name van de leadzanger Jim Morrison. De naam van de groep verwijst echter naar het boek van Aldous Huxley « The Doors of Perception » en niet naar de versregel van Blake waarop Huxley weer zijn boektitel heeft gebaseerd. Op het album  » Hoe sterk is de eenzame fietser » van Boudewijn de Groot uit 1973 staan twee liedjes, die gebaseerd zijn op teksten van William Blake.

William Blake: the Seer and His Vision, New York, Harmony Books. Zie de categorie William Blake van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp. Bronnen betreffende dit onderwerp zijn te vinden op pagina Life of William Blake van de Engelstalige Wikisource. Deze pagina is voor het laatst bewerkt op 26 nov 2018 om 12:38. Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de gebruiksvoorwaarden voor meer informatie. English artist and poet William Blake, one of the group known as the « Large Colour Prints ».

And pity, like a naked new-born babe, Striding the blast, or heaven’s cherubim, hors’d Upon the sightless couriers of the air. Martin Butlin wrote that this colour print is one of the most inspired of all ‘literal’ illustrations of a text in the history of art. The print exists in four versions from two different matrices. The most elaborate and best-known version of the print is in the Tate Gallery, London, sometimes described as the only finished one. Graham Robertson to the gallery in 1939, and is catalogued as « Butlin 310 ». It is « significantly smaller than the final version of the design » and depicts the supine figure « partially covered in vegetation » in the form of sweeping fronds of long grass.

Comments are closed.